Beyond fundraising: The MS Bike Ride

Goede doelen en geld inzamelen. Charity and fundraising. Die twee horen bij elkaar. Charitatieve instellingen werven traditioneel fondsen met acties zoals collectes, gironummers onder aansprekende foto's, loterijen, veilingen en andere methoden van geldinzameling. Er waren ook altijd wel creatieve mengvormen, zoals de kinderpostzegelactie.
Naast opbrengsten uit dit soort campagnes krijgen goede doelen van oudsher vaak minstens zo veel geld uit donaties en legaten. Overheidssubsidies, sponsorgelden van bedrijven en opbrengsten uit eigen vermogen zijn tenslotte ook belangrijke bronnen -tenminste voor een beperkt aantal goede doelen.

Een andere manier van fondsenwerving is later populair geworden. Dat is het inzamelen van geld via deelname aan evenementen, vaak sportieve of muzikale manifestaties. Fondsenwerving bestaat dan niet alleen uit afdracht van recettes of donaties uit opbrengsten, maar uit geld dat deelnemers aan het event opbrengen namens hun individuele sponsors. Elke school of club organiseert tegenwoordig sponsorlopen, fietstochten, schaatstochten of autorally's voor goede doelen. De actieve lopers, fietsers enzovoort werken zich in het zweet om de beloofde tegenprestatie te leveren aan hun sponsors en aan de organisatoren .

Deze ontwikkeling in fondsenwerving lijkt gekenmerkt door trends als toenemende openbaarheid, toenemend gebruik van massamedia en toenemende individuele participatie aan evenementen. Maar er is nog een trend: toenemende participatie van belanghebbenden.

Sinds een paar jaar doe ik zelf mee aan een sponsortocht om geld in te zamelen voor de strijd tegen multipele sclerose (MS). In 2006, 2007 en straks, in mei 2009 weer. Dat doe ik door op 2 mei in Florida van Miami naar Key Largo te fietsen en op 3 mei weer terug. Samen met ongeveer 3000 andere fietsers van het South Florida Chapter werven wij meer dan 2 miljoen dollar voor de National MS Society, die dat geld gebruikt voor onderzoek en voor patiëntenprogramma's (in 2008 was dat gemiddeld 824 dollar per fietser). Naast deze afdeling uit Fort Lauderdale zorgen nog vele tientallen andere Chapters met soortgelijke bike rides voor veel geld ten behoeve van de strijd tegen MS.

Wat nu het bijzondere is van de MS Bike Ride: het gaat veel verder dan alleen fondsenwerving via individuele sponsoring van deelnemers. Ik durf te stellen dat deze bike tour tegen MS drie enorme krachten verenigt: de prestatie van fondsenwervende fietsers, de actieve ondersteuning door MS-patiënten met hun vrienden en familie en de professionele organisatie en (typisch Amerikaanse) marketing van het evenement.
Dit gaat verder dan geld inzamelen. Dit is een manifestatie van kracht en hoop, waar duizenden deelnemers samenwerken met duizenden vrijwilligers, meest patienten en vrienden. Als je ziet hoe vrijwilligers op de vele rustplaatsen langs de route reageren op de komst van fietsers, wat een enorme motivatie uitgaat deze confrontatie van fundraisers en patienten, dan besef je dat dit niet alleen maar fondsenwerving is. This goes far beyond!

Check mijn motieven om weer mee te doen met de MS Bike Ride. Bezoek mijn pagina van de South Florida Chapter van de National MS Society. En sponsor mij!

Berliner, wollt ihr mal wieder eine Mauer sehen?

Berlijners, willen jullie weer eens een muur zien?

Afgelopen november zag ik, fietsend door Berlijn, tussen grauwe muren en bouwputten boven een parkeergarage plotseling een fascinerend billboard. Niet ver van Karl Marx Allee, Leipzigerstrasse en Alexanderplatz, onder de Fernsehturm. Het zal mijn marketingzintuig zijn geweest, want wie merkt die reclame uiting nu op? Ondanks zijn afmetingen niet echt opvallend.

Op het eerste zicht niet opvallend, maar bij nader inzien toch wel. De tekst is namelijk explosief!
Vlak bij de plaats waar tussen 1961 en 1989 een muur de stad wreed in twee werelddelen splitste wordt een provocerende vraag in de gezichten van de Berlijners gesmeten: willen jullie weer eens een muur zien?

Ik maakte een wazige foto en besloot verder te zoeken.
Wie stelt ons die vraag? Waar staat dat bord nog meer? En hoe reageren de Berlijners?


De afzender blijkt Berliner Flughafen te zijn, die adverteert dat Hainan Airlines tegenwoordig hun stad aandoet. En hoewel de Chinese muur niet direct dwars door de thuishaven van hun luchtvaartmaatschappij zal liggen, ziet de Berlijnse adverteerder in de beide muren een band met China.

Zou het een campagne zijn ter compensatie van het sluiten, in november 2008, van de meest beroemde van de Berlijnse vliegvelden, Tempelhof?

Hoe dan ook, het is een prikkelende uiting. De stad likt nog de wonden van de Teilung. De reacties zijn dan ook wat je zou verwachten: heftig, vaak afwijzend, maar toch ook verdeeld. Op de blogs en internetfora is het algemene beeld een mix van onbegrip, boosheid, woede en soms ook wel plezier om de zelfspot van een stad over het laatste taboe van zijn eigen, pijnlijke geschiedenis.

Het kon niet uitblijven: er kwam een Werbe Postkarte (zie middelste foto). En reacties in de pers. En discussies op het internet.

Het bewuste billboard is van eind mei 2008. Ik heb eind november geen andere uitingen met deze tekst gezien. De foto op de briefkaart is duidelijk van een bus of treinstel, maar op die plaatsen zie je nu campagnes van andere adverteerders.

Waarom de Berliner Flughafen deze uiting hebben gekozen vind ik op zich niet zo interessant. Aardiger is de manier waarop Berlijners reageren op deze milde provocatie. Humor is de laatste aanzet tot Vergangenheitsbewältigung, het helen van de wonden van nationaal-socialisme, oorlog en Duitse deling.

Managers: graag of nee, dank u?

Wat is de waarde van managers. Wat voegen zij toe aan het werk van de professionals, de mensen die zij moeten leiden? Dit onderwerp is actueel in de managementliteratuur -boeken en tijdschriften- en in de opiniepagina’s van dagbladen.
Een paar verwijzingen (recente boeken en artikelen):

Mathieu Weggeman: Leidinggeven aan professionals? Niet doen!

Jos van der Lans: Ontregelen, De herovering van de werkvloer. Zie daarvoor zijn blog.

Tenslotte noem ik Ad Verbrugge in NRC Handelsblad over "het procesdenken".

In de pers wordt het onderwerp toegespitst op de actuele controverse over het falen van management in onderwijs, gezondheidszorg en overheden (Belastingdienst!). Volgens mij is het vraagstuk breder.
Grote, complexe bedrijven hebben hetzelfde probleem. Managers staan los van de problemen en de oplossingen waar de deskundigen aan werken. Toch willen ze die professionals leiding geven. Geheel volgens de huidige waan van targets en KPI's gebeurt dat door de -vaak intrinsiek gemotiveerde- specialisten op te zadelen met absurde doelstellingen en met een bureaucratie van meet- en rapportagesystemen.

Gevolgen zijn dat managers worstelen met een brei aan gegevens waar ze eigenlijk niets aan hebben voor sturing en control, terwijl medewerkers worden lastiggevallen met het vastleggen van allerlei irrelevante zaken en het vergaderen daarover.
Dit is natuurlijk een karikatuur. Maar je kunt je er iets bij voorstellen. Het gaat mij om de tegenspraak: de illusie van bestuurbaarheid en controle versus de verademing van coachend en faciliterend leiderschap.

Wat betekent dit voor de rol van moderne managers? De meesten kunnen beter ophouden met hun pogingen.
Ik niet. Ik werk dit namelijk nog uit.

Managen onder stress

Als het echt spannend wordt kunnen managers zich plotseling anders gedragen. Dit gebeurt onwillekeurig omdat stress -ook bij managers- min of meer automatisch leidt tot gedragsverandering.
Hoe ziet dat stressgedrag er uit? Dat hangt af van wat het “normale” gedragstype is.

Volgens de Myers Briggs Type Indicator (MBTI), een veel gebruikte gedragstypologie op basis van ideeën van Freud en Jung, kan een "onderontwikkelde" functie in het gedrag onder spannende condities van het ene moment op het andere dominant worden.
Zie voor meer informatie wikipedia en de site van The Myers & Briggs Foundation.

De beschrijving van de werking van deze inferior functie lijkt op een stiekeme coup in het bewustzijn: ...it emerges without conscious intention and tries to overpower the dominant and auxiliary. This can lead to a person feeling “in the grip” of his or her inferior function.
Anders gezegd: je bent jezelf niet meer.

Als dit gebeurt dan ben je meestal niet op je best; je beheerst dat inferior-function gedrag niet, je omgeving schrikt er van, jijzelf ook. En de schade is vaak groot.
Het concept van de onderontwikkelde gedragsfunctie is bruikbaar in trainingen. Zeker als het gaat om het verbeteren van reflectie door managers in spannende tijden. Wat kunnen managers leren over "dicht bij jezelf blijven"? Wat heb je aan de MBTI om bijvoorbeeld te herkennen dat je "uit je rol valt"?
Leer jezelf kennen in stressvolle situaties!
Laten we een voorbeeld kiezen.

In de wikipedia-omschrijving tref je een voorbeeld van de Inferior Function bij het INTP type. Dit is een van de zestien MBTI-gedragstypen. INTP's zijn "mild, quiet, thoughtful, analytical" en "can be charming". Aardige mensen dus.
In crisistijden blijkt alleen een heel ander -inferieur- patroon boven te komen dat scherp contrasteert met het normale -dominante- INTP-patroon. "An insulted INTP, however, has a tendency to unveil their full mastery of logical intuition. Many previously secure, confident people have been left crushed by an INTP's sudden and piercingly accurate criticism".

Dit lezende vraag ik mij af waarom een INTP'er zijn stressgedrag eigenlijk zou moeten vermijden. Wat is er mis met pijnlijk treffende kritiek van een getergde INTP'er? Moet zo’n manager dan altijd aardig blijven?
Het enige probleem is dat ook een INTP’er zich bewust moet zijn van zijn gedrag en altijd in staat moet zijn tot reflectie.
Daar is training dan inderdaad weer goed voor.

Stress brengt soms juist het beste in ons gedrag boven!